Nowa strona Składu. Klimat znacie od lat
Skład, który nie lubi szablonów
Był taki moment w historii internetu, kiedy ktoś, gdzieś, podjął decyzję. Zadekretował, że wszystkie sklepy internetowe będą wyglądać tak samo. Białe tło. Szary tekst. Przycisk "dodaj do koszyka" w kolorze, który marketerzy nazywają "call-to-action blue". I tak powstał Wielki Korpo-Szablon — bezduszny, bezpieczny, przewidywalny jak winda w biurowcu.
Skład Muzyczny nigdy tego nie kupił. Ja też nie.
Komiks jako język — część pierwsza
Zanim ktokolwiek zaczął mówić o "brand identity" i "visual storytelling", Skład miał swój język. Komiksowe bannery. Tła pod zdjęcia produktów wyglądające jak wyrwane z niedzielnej gazety z lat pięćdziesiątych. Mocne kontury. Cienie, które nie udają, że ich nie ma.
To nie był przypadek. To był wybór. Świadomy, konsekwentny i — przyznajmy szczerze — trochę przekorny.
Muzyka nigdy nie była bezpieczna. Nigdy nie szła z prądem. Dlaczego sklep muzyczny miałby?
Przez prawie dekadę ten język żył w detalach — w bannerach, w tłach, w elementach, które widzieliście może nie zawsze świadomie, ale które budowały klimat miejsca. Komiksowe akcenty tu i tam. Jak riff przewijający się przez piosenkę — wyczuwalny, ale nie dominujący.
Aż w końcu postanowiłem.
Komiks jako język — część druga (ta radykalna)
Dobra, żeby być precyzyjnym: ktoregoś dnia usiadłem i zadedowałem. Z kawą. Z niezdrowym przywiązaniem do estetyki Golden Age Sunday Strip — stylu rodem z czasów, kiedy komiksy drukowano na niedzielnych stronach gazet i nikt jeszcze nie wiedział, że kiedyś będą nazywać to sztuką.
Wcześniej komiks był akcentem. Teraz komiks może być wszystkim.
Mocne kontury. Offsetowe cienie. Typografia, która nie przeprasza za to, że istnieje. Wysoki kontrast. Każdy element strony wygląda jak narysowany — bo właściwie tak jest zaprojektowany. W pewnym sensie to ewolucja poprzedniego stylu (tak, poprzedni layout mimo, że niedokończony, miał jednak coś w sobie). Jednocześnie to jest rewolucja, bo z jednej strony jest nawiązanie, ale z drugiej strony zmiana jest gruntowna, kompletna i konsekwentna.
Co robiłem przez te 2 miesiące
Grzebanie w kodzie pamiętającym czasy dzwonków polifonicznych przypomina rozkręcanie vintage Marshalla z lat siedemdziesiątych — wiesz, że w środku jest coś wartościowego, ale po drodze znajdziesz rzeczy, których wolałbyś nie widzieć. Praca w takim archaicznym środowisku developerskim ma swoje konsekwencje, bo co chwilę ma się wrażenie, że coś się zepsuje, ale po dłuższym grzebaniu się udało.
Efekt? Strona ładuje teraz tylko to, czego potrzebuje dany widok. Cały interfejs opiera się na jednym spójnym systemie — te same zasady odstępów, typografii i cieni w każdym miejscu sklepu. Koniec z modułami, które wyglądają jakby przybyły z różnych planet.
Żelazna prawda, której nie ukryję
Istnieje w świecie programowania prawo starsze od internetu i prawdopodobnie od samego człowieka:
"U mnie działa."
Testowałem. Sprawdzałem. Czyściłem cache tyle razy, że słowo "cache" przestało mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Ale produkcja rządzi się własnymi prawami. Jeśli zauważycie coś dziwnego — napiszcie. Gaszę pożary sprawnie. Mam wprawę.
W środku nadal ten sam Skład
Nowa strona to tylko opakowanie. W środku ten sam sprzęt, ci sami superbohaterowie (Tomasz, Michał, Łukasz, Daniej i Ja) przy półkach i ta sama przekora, która od lat każe Składowi iść w poprzek trendów zamiast za nimi (To daje nam siłę by trwać). Możecie wpaść na dwa sposoby:
- Online — klikacie, zamawiacie, gitara (lub inny szpej) przyjeżdża do was. Wszyscy są szczęśliwi.
- Offline — przyjeżdżacie, bierzecie instrument do ręki, gracie kilka nut przy półkach i udajecie, że nie widzicie, jak wszyscy patrzą.
Feedback bierzemy w ciemno. Co działa, co kuleje — napiszcie. Jesteśmy dorośli. Wytrzymamy krytykę.
Prawie na pewno.
PS — Tak, wiem, że to trwało prawie dekadę. Dobre rzeczy wymagają czasu. Zapytajcie o to kogokolwiek, kto kiedykolwiek stroił gitarę klasyczną.
PPS — Nie, nie zamierzam wracać do białego tła. Nawet nie pytajcie.
PPPS. Autorem obrazków jest Filip Sułkowski.